|
هیــــــــچ شعری شاعر ندارد. پابلو نرودا
|
||
|
هیچ شعری شاعر ندارد..هر خواننده ی شعری .. شاعر آن لحظه شعر است..پابلو نرودا |
براي نـــــــــــدا و نگـــــــــاهــــــــش
دختــــــــركي مُـــــرد
با چـــــشــــمــــــانــــــي باز
و
نگـــــاهـــــي كه خــــــــواب نمـــــــي خـــــواســـــت
نــــازُ ك شــــــــانه هايـــــش
جوانـــــــــي ِ مـــــــن بــــــود
كه اين جا مــــي لـــــــرزيد
و
آواز حنجــــــــره اش
همه ي فريادم
گرچـــــــه در سكـــــــوت
گر چــــــــه بــــي صــــدا
سپــــــــيد چهره ي زيــــــبايـــــــــت
با دو گوشوار ِ خون
همه اش تمنـــــاي بيداريســـــــــت
آن كه تــــــــو را كُشــــــت
در نامــــــــت اي نـــــــــدا
تـــــــا ابـــــــد زندانيـــــــــست .....................
شراره جمشيد ۲/۴/۸۸
ابراز همدردی شاعران و نویسندگان با مردم
وازنا
http://www.vazna.com/article.aspx?id=2228
http://hafezemosavi.blogfa.com/post-69.aspx حافظ موسوی
http://shahabmogharabin.blogfa.com/ شهاب مقربین
http://shamselangeroodi.blogfa.com/ شمس لنگرودی
http://samanesepanta.blogfa.com/ سامان سپنتا
http://www.sibabi.blogfa.com/ کوروش همه خانی
http://shirva.net/ روی شیروانی داغ
http://delnewesht.blogsky.com/1388/03/31/post-112/ دلنوشت
http://www.zananeha.com/archives/2009-06/002629.html زنانه ها
از شمس لنگرودی: « آرام باش عزیز من آرام باش حکایت دریاست زندگی گاهی درخشش آفتاب، برق و بوی نمک، ترشح شادمانی گاهی هم فرو می رویم، چشم های مان را می بندیم، همه جا تاریکی است، آرام باش عزیز من آرام باش دوباره سر از آب بیرون می آوریم و تلالو آفتاب را می بینیم زیر بوته ای از برف که این دفعه درست از جایی که تو دوست داری طالع می شود»
محمد حقوقی در دنباله
ادامه مطلب
وقتی به تو می گويند
که من در زندان نيستم
باور مکن !
بايد روزی اين را اعتراف کنند !
وقتی به تو می گويند
که من آزاد شده ام
باور مکن !
روزی بايد اعتراف کنند که دروغ گفته اند
وقتی به تو می گويند
که من به خودم خيانت کرده ام
باور مکن !
روزی بايد اعتراف کنند که من به حزبم وفادار بوده ام
وقتی به تو می گويند که من در فرانسه بوده ام
باو مکن !
باور مکن ،
وقتی به تو نشان می دهند شناسنامه جعلی مرا
باور مکن !
باور مکن ،
وقتی که به تو نشان می دهند
تصوير جنازه مرا .
باور مکن
وقتی به تو می گويند که ماه ، ماه است
که اين صدای من است بر نوار
که اين امضای من است بر کاغذ
اگر به تو بگويند که يک درخت درخت نيست
باور مکن !
باور مکن هيچ چيز را
از هر آنچه به تو می گويند ،
هيچ را از آنچه به تو قول می دهند ،
هيچ چيز را از انچه به تو نشان می دهند .
و سرانجام روزی می رسد
که از تو می خواهند بيايی
جنازه مرا شناسايی کنی
و تو در پيش روی خويش مرا می بينی
و صدايی به تو می گويد :
او از شکنجه جان به در برده است ،
او مرده است !
وقتی به تو می گويند
که من
بتمامی ،
مطلقا
برای هميشه مرده ام ...
باور مکن !
باور مکن !
باور مکن !
آريل دورفمان
....................
ميخواهم بميرم
ميخواهم يک ميليارد بار بميرم
و در جهاني برخيزم،
که همسايگان يکديگر را بشناسند.
و مردم،
همه رنگها را دوست بدارند.
ميخواهم در جهاني بر خيزم
که عشق به قيمت لبخند باشد.
مردان نميرند،
زنان نگريند،
و همه کودکان،پدران خود را بشناسند.
عدالت باغي باشد،
که مردم در آن سيبهاي يکسان بخورند،
و يکسان بميرند.
ميخواهم در جهاني بر خيزم،
که هيچ انساني، بيش از يک بار نميرد!
اثر : ژاک پره ور
|